Leczenie astmy, cukrzycy, otyłości, depresji.
Zespół chorób cywilizacyjnych, jak i proces starzenia się powiązany jest z systematycznym, ale następującym z odmienną dynamiką upośledzeniem funkcji narządów i procesów ustrojowych. Zjawisko to związane jest z ograniczeniami „potencjału regeneracyjnego” komórek, i zmiennością aktywności anabolicznych i katabolicznych szlaków sygnałowych, które znacząco zależne są od czynników neuroendokrynnych i zapalnych. Konsekwencją jest postępujące pogarszanie się jakości życia. Status dobrostanu psychofizycznego wskazuje na szczególne znaczenie morfologicznych przejawów starzenia się, takich jak spadek masy mięśniowej, procentowy wzrost tkanki tłuszczowej, czy obniżenie gęstości mineralnej kości. Objawy te opisują zjawiska sarkopenii, andropauzy, osteoporozy, ale także triady chorób cywilizacyjnych – cukrzycy typu II, otyłości i chorób układu krążenia. Upośledzona aktywność neuro-endokrynna, spowolnienie tempa metabolizmu, wzrost procesów resorpcji kości, czy hiperglikemia, w sugerowanych zjawiskach bywają ze sobą powiązane, wpływając na obniżenie sprawności, podwyższenie ryzyka złamań kości, zaburzenia gospodarki lipidowej, znacząco zwiększając ryzyko epizodów kancerogennych.
Aktywność fizyczna w warunkach hipoksji wykazuje silne prewencyjne działanie na opisane jednostki chorobowe i zjawiska. Terapeutyczne znaczenie aktywności fizycznej odzwierciedlają adaptacje morfostrukturalne, czynnościowe i molekularne. Weryfikuje je zmienność w stężeniu biomarkerów takich jak czynniki zapalne, chemokiny, hormony, jak również aktywności miRNA, czy ekspresji genów. W zależności od rodzaju wysiłku fizycznego, czasu jego trwania i intensywności, odpowiedź adaptacyjna – zarówno ostra, jak i chroniczna, jest odmienna. Wysiłkowy czynnik stresogenny wymaga precyzyjnego programowania. Molekularne mechanizmy odpowiedzi na wysiłek fizyczny są nieswoiste zależne od charakteru czynnika oraz osobniczych, indywidualnych cech wrażliwości.
